Bitirdim bir kitabı, ikinciye başlayacaktım. Başlamadım. Uyuyacaktım, uyumadım. Sosyal illetin ta kendisinden Onur Ünlü yazdı. Yazdı sandım. İnanacaktım ki, inanmadım. Ve böylece konu…
Devamını oku
Bitirdim bir kitabı, ikinciye başlayacaktım. Başlamadım. Uyuyacaktım, uyumadım. Sosyal illetin ta kendisinden Onur Ünlü yazdı. Yazdı sandım. İnanacaktım ki, inanmadım. Ve böylece konu kapandı. İki kelam da kaldı, konu Bilecik Pazaryeri'ne bile dayandı. Ne o beni bildi, ne ben onu anladım. Sonra bu illetin ne kadar hayatın merkezinde olduğunu tekrarladım. Kapatacaktım kızıp kendime, kapatamadım. Tekrar uyuyacaktım, uyuyamadım. Ama yine bir şey çıkardım. Hani o ilgi duyduğun,takibinde olduğun, kimi zaman okuduğun kimi zaman dinlediğin, hatta seyrettiğin insanlardan biri çıktığında dilinin ucuna yahut parmaklarının hızına; gerçekten yapmak istediğin,demek istediğin ne bileceksin. İki fotoğraf bir imza değil ise beklediğin, mutlak isteklerinin izini süreceksin. 'Hani uyuyacaktım, uyumadım... ' Ben bir kitap yazacaktım, yarım bıraktım! Belki ben içinizde olacaktım da, yaşamakla anlam kazanacaktım! Onur Ünlü değil idi, AH ! Muhsin Ünlü idi. Gerçeğini bilmediğim bir pişmanlık ile veda ettim ben de. Hata ettim belki de. Heyecanı güzeldi yine de. AH! Gerçek olsaydı bir de...