Evi olmayanlar nerede yaşar?
Evimi doğarken kaybetmişim. Kapıyı öyle hırsla çekmişim ki koca bina tepeme yıkılıvermiş. Camilerden çıkarken kapıları dikkatli örtün, anneleriniz ölebilir.
Ben…
Devamını oku
Evi olmayanlar nerede yaşar?
Evimi doğarken kaybetmişim. Kapıyı öyle hırsla çekmişim ki koca bina tepeme yıkılıvermiş. Camilerden çıkarken kapıları dikkatli örtün, anneleriniz ölebilir.
Ben ne zaman sokağa çıksam yağmur yağıyor. Babam ayakkabılarını her boyadığında da yağmur yağardı. Yeterince kötü bir insan olursanız sizler de yağmur yağdırabilirsiniz, hem de duasız, danssız! Babam belki de kötü bir insan değildi. Hristiyanlar belki hristiyan değildir, ben de müslüman değilim belki müslüman bir aileye doğmadıysam.
Günlerden pazar, çekip gitmiş bir kadın her zaman çekip gitmiş bir kadın olamıyor. Bu gece nerede uyuyacağınızı düşünüyorsanız yeterince gitmiş sayılmazsınız. Çocukken bir yetim olduğumu kavrayabilseydim şayet, belki yağmur bu denli yoğun geçmeyecekti tepeme.
Yirmi yaşındayım, annemin beni bu dünyaya bırakıp kaçtığını henüz kavrayabiliyorum. İşte çekip gitmiş kadın dediğin böyle olur. Annem gibi!
Biraz evvel bir adamı yarı yolda bıraktım ve böylece annem bir kez daha ölmüş oluyor ve ben bir kez daha yetim kalıyorum, bir kez daha şu koca kaldırımları ardı ardına gırtlağıma geçiriyor rabbim. Gök, çürümüş bir ceset görmüşçesine üzerime kusuyor, çatılar oluk oluk kusmuk akıtıyor caddelere. Hava karardı kararacak. Hepimiz biraz Maria Puder değil miyiz böyle akşamüstlerinde?
Yirmi yaşındayım ve yalnız yetim yahut öksüz olduğumu değil, aynı zamanda kimsesiz ve avare olduğumu henüz kavrayabiliyorum. Sahi İstanbul'u kaç yaşında fethetmişti Fatih?
***
"Yalnız ve savunmasız görünüyorum fakat oldukça saldırganımdır da."
Eflatun eşarbının boynundan süzülüşünü seyrederken binlerce farklı evrende binlerce ben bir sigara yakmayı lazım görüyordu. Ateşi sigaraya denk getiremeyince çakmağı masaya bırakıp gözlerine dönmek için derin bir nefes aldım.
Devam etti: "Diyeceğim o ki etrafımda dolanmanız sizin zararınıza olacaktır." Elmacık kemikleri, üzerinden şelaleler sarkıtan kayalıklar kadar keskin ve mağrurdu. O konuşurken yeniden emin oluyordum: Gördüğüm en güzel kadındı.
"Beni yanlış anladın. Peşinde değilim. Yalnızca yardım istiyorum." Siz diye hitap etmek için fazla yalnızdı.
Gülümsedi, gözlerimi kapattım.
"Yardımsever biri gibi mi görünüyorum?" Ses tonunda, dudaklarının nasıl kıvrıldığını, gözlerinin hafifçe kısılışını, hatta saçından bir tutamı tam şu an sağ kulağının arkasına sıkıştırmakta olduğunu görebiliyordum. Bir çakmak tıkırtısıyla gözlerimi açtım, kırmızı çakmağım ince parmakları arasında sigaramı yakıyordu. Sigaramın hala dudağımın üzerinde beklemede olduğunu unutmuştum, içime çektim.
"Dokuz yaşındaydım..."
"Hayat hikayeni mi anlatacaksın?" Anlaşılan ben de yeterince yalnızdım.
"Hikayeleri seviyorsun."
Gözlerini kıstı ve bir şey soracak gibi dudaklarını araladı, ardından vazgeçip onaylar gibi kafasını salladı.
"Dokuz yaşındaydım ve bir cenaze törenindeydim. Törene her yeni gelen için ölen adamın hikayesinin üzerinden geçiliyor, bense her tekrarı sanki ilk kez duyuyormuşçasına merakla dinliyor, yeni detayları başta anlatılanlara ekliyordum. En sevdiğin kitap ne?"
Duraksadı "La Fontaine Masalları."
"Yazarı kim?"
Cevabı o da bilmiyormuş gibi afalladı.
"Kızı adamın dizinde yatıyormuş."
"Hangi adam?"
"Ölen adam. Kızı dizinde yatıyormuş, o da saçını okşuyormuş."
İrkildi. Devam ettim: "Kızı gördüm. Cenaze töreninde. Odasının kapısı aralandı ve kapısını çalan kadın bulunduğum yerden duyamadığım bir şeyler söyledi. Kız benim yaşlarımdaydı. Saçları babası severken de bu kadar dağınık mıydı diye düşündüm."
Hiddetle konuşmak için dudaklarını araladı fakat ancak cılız bir ses çıkarabildi "Sen..."
"Bundan sonra saçları toplu olabilir mi diye düşündüm. Hayatımda ilk kez kederi canlı ve kanlı görmüştüm, üstelik dokuz yaşında bir kız çocuğu kılığında."
"Defol masamdan!"
Kendi kendine yarılanmış sigaramdan derince bir nefes aldım. Korkmuştu. Elinde olsa beni oraya gömecek gibi bakıyordu ve bu konuşurken yüzüne bakabilmemi güçleştiriyordu. Başımı eğip devam ettim: " Babası kızın saçını aniden çekince kız çığlık atmış. Sonunda saçlarını babasının parmaklarından kurtarabildiğinde babasının öldüğünü görmüş. Kalp krizi."
Kaşlarını çattığında kirpikleri neredeyse kaşlarına değiyordu ve alnında iki silik çizgi çıkıyordu. Ezberledim. Hiddetlle sandalyesini kaydırdı ve masadan fırladı. "Kimsin bilmiyorum ama hikaye dinlemeyi falan sevmiyorum. Bir daha karşıma çıkarsan gözlerini çıplak ellerimle yerinden sökerim." Hızlı adımlarla aksime doğru ilerlemeye başladı. Eflatun eşarp süzülerek yere düştü. Alıp peşinden gittim.
"Ben de ölüyorum." dedim.
"Beni ilgilendirmez." dedi. Ağzından çıkan her kelimede adımlarını biraz daha sıklaştırıyordu. Süzülerek düşen bir kırlangıç gibiydi, sivri topukları ile gövdemin üzerinden geçse ses etmezdim.
"Hikayelerimi dinlemen için gözümün birini sana verebilirim. Diğerini de ben ölürken alırsın. Söz veriyorum."
"Kafayı yemişsin sen."
"Kabul."
"Ruh hastası bir andavalsın."
"Tamam, öyle olsun."
"Sırf seni tıkmak adına lüks bir tımarhaneyi kapatabilirim."
"Beş kuruş paran yok."
"Andaval!"
Sol elini yakalayıp eşarbı avcuna tutuşturdum. "Hikayelerimi dinleyecek misin?"
"Evet."